Spiritualiteit, Kunst en Wetenschap 

Het proces van leven en dood

Het proces van leven en dood is me, in de loop der jaren vanaf het moment dat ik 26 jaar ben en mijn moeder plotseling overlijdt aan een hartinfarct, bewust gaan intrigeren. Angst voor de dood ken ik in mijn leven niet echt. Sterven heeft voor mij iets vanzelfsprekends. Bij de onverwachte dood van mijn moeder voel ik meer begrip dan verdriet of gemis. Ik ervaar meer een weten dat het goed is, dat mijn moeder klaar is en de bedoeling van haar leven heeft vervuld. De natuurlijke dood kan ik, zonder enige kennis van het proces, als goed, mooi en rechtvaardig ervaren.
Weet ik onbewust dat sterven een vorm van bevrijding is?

Gaandeweg mijn aards bestaan krijg ik door ervaring (via klankzang en meditatie) en studie enig inzicht in de wetmatigheid van de processen van leven en dood, van incarneren en terugtrekken en….. de schoonheid ervan. In het kort gezegd is sterven – het uit incarnatie gaan – net als het incarnatieproces een techniek die in de eerste plaats het uit krachtcentra en -draden bestaande etherisch lichaam betreft. Dit energielichaam dat ons stoffelijk lichaam doordringt en omgeeft en de vorm bij elkaar houdt tijdens ons leven, trekt zich bij het sterven terug, waardoor de vorm uit elkaar valt en het leven vrijkomt. Er zijn drie uitgangsopeningen waaruit de levenskracht kan ontsnappen. Eén opening bevindt zich in de zonnevlecht, één in het hart en één in de hersens, op de kruin. Welke opening wordt gebruikt is weer afhankelijk van waar ons bewustzijn tijdens ons leven gecentreerd is.
Betreft het dieren en kinderen of mensen die onbewust in het leven staan, zal er bij overlijden een gaatje ontstaan in het beschermend web rond de zonnevlecht, waaruit de levenskracht kan wegstromen. Behoren we tot de onbewuste mensen dan zal de dood voor ons letterlijk een toestand van slaap of vergetelheid zijn. Eveneens zal de levenskracht ontsnappen uit de zonnevlecht bij de psychisch ingestelde mensen onder ons, die zich bezighouden met de verschijnselen van het astrale gebied. Het beschermende web is door de overactiviteit van de zonnevlecht al bij leven verscheurd, waardoor de ontsnapping heel makkelijk zal verlopen, alhoewel we bij het overgaan door astrale problemen zullen worden gehinderd wanneer we de innerlijke rust aan het einde van ons bestaan niet hebben kunnen bereiken.
Maken we deel uit van het merendeel van de mensen bij wie het hart de uitgang is van vertrek, dan beleven we de dood als een voortzetting van het leven op aarde met hetzelfde bewustzijn en gevoel voor waarneming. Zoals al wordt aangenomen, zullen we onze vrienden en geliefden weer terugzien en zal er goed voor ons worden gezorgd. Zijn wij mentaal gerichte mensen dan wordt het beschermend etherisch web bij de kruin bij overlijden doorboord en gebruikt. Hebben we nu ons bewustzijn tijdens ons aardse leven geestelijk gericht en door continuïteit van bewustzijn – ontwikkeld door meditatie en het werk dat we doen tijdens onze slaap – bewuste helderziendheid ontwikkeld, dan is het web in de hersenen volledig verdwenen en zijn we tijdens ons leven al in staat licht, inlichtingen en inspiratie te ontvangen. We zijn dan als spiritueel ontwikkelde mensen werkzaam op meerdere gebieden tegelijkertijd en zullen bij overlijden in die sferen terechtkomen waar we de werkzaamheden zullen kunnen voortzetten in dienst van mensheid en aarde.

Resumerend kunnen we stellen dat het stervensproces in wezen een kwestie van bewustzijn is. Het is een zielsaangelegenheid. Het proces van terugtrekken, van sterven, komt door de aantrekkingskracht van onze ziel tot stand. De ziel bepaalt het tijdstip van de natuurlijke dood. De aantrekkingskracht van onze ziel is dan zo sterk dat we ons lichaam zullen loslaten en teruggeven aan de bron vanwaar het kwam. Maar zolang wij dat bewustzijn niet kennen en ons vereenzelvigen met de vorm, met onze persoonlijkheid, zullen we het wonder en zelfs, zoals we vaak horen, het nut van de dood niet kunnen inzien. Zo zal door onze aangeboren angst voor het verlies van het vertrouwde en voor het gevoel van eenzaamheid, dit natuurlijk en nu nog noodzakelijk proces van de dood een zaak van onbegrip en verdriet blijven. Maar wanneer we het sterven kunnen beschouwen als een bewust loslaten van de vorm die we tijdelijk hebben aangenomen, zal dat een verandering in ons bewustzijn teweegbrengen. We kunnen dan voorbij de materie zien en in staat zijn te ervaren dat de dood ons bevrijdt uit een begrensd bestaan. Bij zo’n bewuste overgang valt de scheiding tussen persoonlijkheid en ziel weg, waardoor we tevens eenwording kunnen ervaren en de dood voor ons normaal en begrijpelijk zal worden, zelfs even normaal als en misschien nog wel feestelijker dan het moment van geboorte.

Eens zullen we allen de dood als een glorieus slot van het leven vieren, omdat we weten dat we, verlost van alle belemmeringen van ons fysiek, emotioneel en mentaal lichaam, overgaan in een veel voller leven, vooraleer de energie voor een volgende incarnatie herschikt zal zijn voor de opbouw van een weer iets volmaaktere vorm. Steeds bewuster volgen we zo gestaag onze ervaringsweg richting voltooiing.

Geef een reactie

 
Home Wetenschap Het proces van leven en dood